Asgari Ücret

1982 tarihli Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 49/2 maddesi "Devlet, çalışanların hayat seviyesini yükseltmek, çalışma hayatını geliştirmek için çalışanları korumak, çalışmayı desteklemek ve işsizliği önle­meyi elverişli ekonomik bir ortam yaratmak için gerekli tedbirleri alır" düzenlemesini getirdikten sonra; 55/2 maddesinde de "Devlet çalışanların yap­tıkları işe uygun adaletli bir ücret elde etmeleri ve diğer sosyal yardımlardan yararlanmaları için gerekli tedbirleri alır" hükmüne yer' vermiştir. Bu düzenlemelerden de anlaşılacağı gibi 1982 Anaya­sası devleti, çalışma yaşamının oluşumunda çalışan­lardan yana bazı yükümlülükler altına sokmaktadır. Bu yükümlülüklerden bir tanesi de asgari ücretin saptanmasıdır. Anayasa'nın 55. maddesinin son fık­rası "Asgari ücretin tesbitinde, Ülkenin ekonomik ve sosyal durumu gözönünde bulundurulur" hükmü bu konuyu düzenlemektedir.  

Asgari ücretin anayasa kurumu haline gelmesi ile yasa koyucunun veya yürütme organının tercihine bırakılmaksızın, ülkenin ekonomik ve sosyal duru­mu göz önünde tutulmak koşuluyla çalışanlar için asgari ücretin yasal düzenlemeler çerçevesinde sap­tanması zorunlu kılınmaktadır. Bu yoldan devlet çalışanlar ile çalıştıranlar arasındaki ilişkide, ücret miktarının saptanmasına doğrudan katılmaksızın, sadece en az ücretin belirlenmesinde etkin olacak­tır. Bu etkinlik yalnızca 49 ve 55 maddeler gereği değil aynı zamanda 1982 Anayasa'sının 2. maddesi­nin kabul ettiği .Sosyal Devlet  ilkesinin de doğal bir' sonucudur. 

1475 sayılı İş Kanunu da 33. maddesinde asgari ücreti düzenlemiş bulunmaktadır. Bu madde uya­rınca "Hizmet akdi ile çalışan ve İş Kanununun kap­samına giren her türlü işçi ile gemi adamı ve gazetecilerin ekonomik ve sosyal durumlarının düzenlenmesi için Çalışma Bakanlığınca Asgari Ücret Tesbit Komisyonu aracılığı ile Ücretlerin asgari hadleri en geç iki senede bir tesbit olunur".