Bir şirketin kredi değerliliği, o şirketi finansal durum tablolarının analiziyle ortaya çıkar. Euro para piyasalarında kredi almak için başvuran bir ülkenin resmi veya özel kuruluşun kredi değerliliği de, yukarıdakine benzer bir usulle belirlenir. Ancak arada bir fark vardır. Bu defa söz konusu olan yalnız kuru­luşun kredi değerliliği değil, aynı zamanda ,ülkenin kredi değerliliğidir. Şirketin kredi değerliliği yüksek, ülkenin kredi değerliliği düşük olabilir. Bu durumda, bazı istisnai haller dışında, o şirket ya hiç kredi alamayacaktır ya da uygun şartlarda ve miktarda kredi sağlayamayacaktır. 

Bir ülkenin kredi değerliliğini olumlu yönde etkileyen faktörler şunlardır: 

     a) Ülkenin gelişmiş veya borç ödeme yeteneği yüksek (petrol ihraç eden ülkeler gibi) gelişme yolunda olan bir ülke olması

     b) Ödemeler dengesinin açık vermemesi veya açıkların mutlak ya da oransal değerinin zaman içinde azalması 

c) Ülkenin temel ekonomik göstergelerinin olumlu gelişimi (enflasyon oranının düşmesi, para arzının kontrolsüz şekilde artmaması, reel milli gelir ve sektörlerin büyüme hızlarının yükselmesi)

d) Ülkenin dışa açıklığı (mevzuat, kurumsal yapı, ekonomik ve mali ilişkiler açısından dünya ülkeleriyle bütünleşme derecesi)

e) Ülkenin kendi kaynakları ile borç karşılama oranının artması, 

     f) Daha önce Euro piyasalar veya diğer uluslararası, finans kaynaklarından alınan borçların ana para ve faiz ödemelerinin zamanında ve ak­satılmadan yapılması. 

Yukarıda sayılan faktörlerin çeşitli yöntemlerle toplu olarak değerlendirilmesi sonucunda üIkelerin kredi değerliliği, belirli puanlara ulaşır. Puanı yüksek olan ülkeler, daha uygun şartlarla ve' büyük miktarlarda kredi alma imkanına sahip olur. Uluslararası finans kuruluşlarının kredi verirken bu kadar ayrıntılı çalışmalar yapmasının sebepleri, kredi riskini asgariye indirmek, dolayısıyla verilen kredileri geri alamama gibi durumlarla karşılaşmamaktadır.

 Kredi Maliyeti

Kredi maliyetini etkileyen başlıca faktörler; kredinin bankalar arası ve ilave (spread) faiz oranı, komisyonları vadesi, para birimi ve kredi organizasyonu­dur. .Kredi maliyeti hesabında ilk aşama, kredinin bankalar arası faiz oranının belirlenmesidir. Bilindiği gibi açılacak kredinin kaynağı, Euro piyasalarda toplanmış olan Euro paralardır. Bu paraların büyüme bölümü bankalararası mevduat şeklindedir. Euro parayı toplayan bankalar, .bunları özellikle birinci sınıf bankalarda belli vadelerde ve faiz oranı ile açtıracakları mevduat 'hes­abında ödünç olarak tutarlar. 

Londra'da belli başlı bankalar arası mevduata ödenen faiz oranına, LIBOR (London Interbank Offered Rate) denilir. Londra'da bankalararası uygulanan faiz oranı anlamına gelen İngilizce kelimelerin baş harflerinden oluşan LIBOR kelimesine benzer şekilde, Singapur'da; Frankfurt'da, Zürih'te ve Kuveyt'te bankalararası uygulanan faiz oranlarına sırası ile SIBOR, FIBOR ve KIBOR adı verilir. Her bir faiz oranı, ait olduğu piyasanın büyük banka­larının önderliğinde ve çeşitli vadeler için belirlenir. Resmi faiz oranı olmadığı için bankalar zorunlu olarak LIBOR'u baz almasalar da, büyük ölçüde LIBOR'a yakın veya LIBOR kadarlık bir oranı, o günkü kredilerinde fiilen uygularlar. 

LIBOR kadar faiz ödeyerek topladıkları mevduatı kredi olarak sunan ban­kalaf, aynı zamanda belirli bir risk üstlenirler. Bu riskin- bir bedeli vardır. Bu bedel bir ilave faizdir. Bu ek faize, "spread" denir. Bu faiz piyasa şartlarına ve borçlunun kredi değerliliğine göre artar veya azalır. Kredi değerliliği yüksek ürünler için risk faktörü azaldığında, daha düşük bir ilave faiz istenir. Kredi değerliliği düşük ülkeler için risk faktörü artar. Dolayısıyla daha yüksek ilave faiz talep edilir. Bu özelliğinden ötürü spreade, "ülke riski" de denir. Uygulamada spread genellikle yüzde 1 'in biraz altında veya üstünde oluşur.