Basit bir model ele alalım. Bu modelimiz 3 varsayım içersin;

1.Enflasyonun olmadığını varsayalım.
2.Döviz arz ve talebini 2 ülke ile sınırlı olduğu bir çerçevede ele alalım.
3.Döviz arz ve talebini tümü ile bir piyasa olayı şeklinde düşünüp gerçek yaşamda merkez bankasının döviz rezervleri vasıtyasıyla yaptığı müdahaleleri göz ardı edelim.

p: döviz kurunu yani B ülkesinin A ülkesi parası cinsinden fiyatını ifade etmektedir.
Q : Döviz miktarıdır

Dikey eksende yukarı çıkıldıkça mübadele oranı yani kur paritesi B ülkesinin lehine değişmektedir. Bu durumda B ülkesinin vatandaşları için A ülkesi mallarını almak cazip hale gelecek ve A ülkesine döviz girişi artacaktır. Yani A ülkesinin parasının değer kaybetmesi bu ülkenin döviz arzını genişletecektir. 

Yukarıdaki varsayımların geçerli olduğu bir ülkede döviz talebinin herhangi bir nedenle genişlediğini varsayalım. Bu durumda döviz talebi eğirisi sağa kayacaktır. Bu durumda bir birim yabancı para alabilmek için gereken yerli para miktarı artacaktır. (Q₀ ‘dan Q₁’e gitmiş)

Yine aynı varsayımların geçerli olduğu bir ülkede ülke mallarına olan talebin artması halinde döviz arz eğrisi sağa kayacak, ülke parası değer kazanacak, döviz almak için daha az milli para gerekecektir.